31 januari en bitter koud. Waar het er de laatste weken nog naar uitzag dat de lente nakend was, staan we nu weer met beide benen op de harde, bevroren grond. Ik heb medelijden met de mollen en de wormen, met onze hoge grondwaterstanden lijkt me niet dat er nog een leefbaar plekje voor ze overschiet met deze temperaturen. Er zal toch weinig kruipbare aarde overblijven tussen het grondwater en de bevroren bovengrond. En de mollen deden het juist zo goed de laatste twee jaren. Molshopen zo groot als de pyramide van Austerlitz. Waarom zo groot was mij niet helemaal duidelijk, maar ik denk maar zo, veel gezonde mollen betekent vast een lekkere gezonde grond. Grond om in te bijten. Of tenminste grond om veel wormen op te peuzelen. Maar wellicht dat de wormen en de mollen nu een warm pact hebben gesloten om de vrieskou buiten te sluiten. Dat ze dicht tegen elkaar aan zijn gelegen met de stilzwijgende afspraak dat de mol af en toe een wormpje mag verschalken om zijn temperatur ook ten behoeve van de overblijvende wormen een beetje op peil te houden. Misschien doen de wormen wel gezellige winterspelletjes waarbij de verliezer voor de mol is. Maar misschien laten ze de keuze gewoon aan de mol.