Februari 2022

Nog maar weinig sneeuw gezien dit jaar zoals op dit beeld, maar de broertjes van Limburg leefden ook in de kleine ijstijd. Ben benieuwd wat de uitbarsting van Tonga gaat betekenen voor ons weer de komende jaren, een aswolk van 55 kilometer hoogte zou zomaar eens fors tegengas kunnen geven aan de door ons meer uitgestoten CO2. Dat geeft ons wat respijt. Maar dat het hier tuinieren wordt als in Barcelona is voorlopig nog niet het geval, mijn geloof daarin heeft met het smadelijke afsterven vorig jaar van mijn grote, als winterhard gekochte, granaatappelbomen een behoorlijke deuk opgelopen.

Wat zijn de Spanjaarden toch gezegend, in het hele land, althans in Andalusië en Galicië, streken die ik het afgelopen jaar bezocht, worden sinaasappelbomen gewoon gebruikt als laanbomen in de stad. Niets geen gesjouw in het najaar naar serres of kassen, gewoon in de volle grond laten staan. Je moet in steden als Sevilla en Malaga wel uitkijken dat je niet uitglijdt over de valsinaasappels, dat is weer wat minder voor je verwachte levensjaren. Onbegrijpelijk dat wij als Nederlands volk niet massaal naar Spanje emigreren. Ze hebben daar ruimte zat. Om daar nu als pensionado alleen met je vrouw te gaan zitten is natuurlijk niks, ook de kinderen, neven, nichten, omen, tantes en vrienden moeten mee. Dan geven we Nederland weer terug aan de natuur. En dat Spanje droog is, is in elk geval in Andalusië niet te merken. Watermanagement is daar uitgevonden voordat onze prins, nu koning, daar erg in had. Het Alhambra is één spetterende bedoening, stromend water waar je maar kijkt. En dat geldt ook voor het Alcazar in Cordoba.

En dan kunt u wel zeggen dat zo’n volksverhuizing een utopie is, maar de naam Andalusië komt weer van Vandalusia en die naam verwijst naar de Vandalen die er een tocht vanaf Oost-Europa voor over hadden om daar te komen. En nog wel via Noord Afrika. De reis duurde tientallen jaren. Met Easyjet zijn wij er in een wip. Wat let ons?

November 2021

Het is november en mijn Ulefos snort behaaglijk. Het gas is deze maand onbetaalbaar en er kan toch weinig mis zijn met het goed stoken van hout van bomen die je ooit zelf hebt aangeplant. Uiteraard aangestoken op de Zwitserse wijze. De lijst winterklussen is weer lang. Allereerst alle kuipplanten naar binnen. De meeste potten kunnen wel op de bolderkar, maar voor de agaves hebben we dit jaar een speciaal apparaat aangeschaft. De afgelopen keren dat we dat geval moesten verhuizen werd het een bloedbad. Je moest er ook een veiligheidsbril bij op hebben. De agaves pasten ook niet echt op de bolderkar.

Dit apparaat zag ik heel toevallig bij een kweker staan, die ook niet echt wist waarvoor het gebruikt kon worden. Ik nu wel. Kostte me twee tientjes. Het leek sterk op een “plantmover” die ik ooit op een Amerikaanse site had gevonden. Maar ik kreeg dat geval niet naar Nederland.

Een ander ingenieus apparaat zag ik ooit in het Huis Broeckmeulen, een prachtig huis in het prachtige dorpje Thorn. Ongetwijfeld zelf ontworpen door de creatieve eigenaren.

Zeer geschikt om zwaardere potten mee te verhuizen, al zou ik bij mijn terracotta potten er wel een dekentje tussen doen. Maar toch minder geschikt voor die levensgevaarlijke agaves. Je kunt het probleem van die gemene agaves natuurlijk ook eenvoudig oplossen door in de herfst wat jonge scheuten af te snijden van de grote agave, verder te gaan met de jonge scheuten en vervolgens maar afwachten of die oude agave winterhard is. Ik weet de uitkomst inmiddels. Zo krijg je nooit een bloeiende agave.

Verder niet vergeten de buitenkranen af te sluiten en af te tappen, de dahlia’s uit de grond te halen, gieters en emmers op de kop zetten, vogelnesten schoonmaken, knotwilgen en leilindes snoeien en veel erwtensoep eten. Op naar de winter!

September 2021

Het is september en de herfst is nakend. Het was wel wat nat deze zomer. Gode zij dank heeft mijn Albizia de nattigheid overleefd, hij staat zelfs sinds een paar weken in bloei. Ik hoop maar dat hij deze zomer voldoende is aangesterkt om de vast weer natte wintermaanden te overleven. Dat vast weer komt voornamelijk door onze hoogwater-voorziening die we twee jaar geleden hebben laten aanleggen om het fundament van ons huis te behoeden voor verval door de stelselmatige peilwaterverlaging door het waterschap. Twee tientallen jaren oude appelbomen hebben de grondwaterverhoging niet overleefd. Bijzonder spijtig maar een mens moet keuzes maken.

Voor de bijen was het een slechte zomer. Omdat eind mei hier de bloemen een beetje op waren heeft onze imker Achmet zijn kasten toen verplaatst naar het bijenbos in Amstelveen. Maar helaas, door kou, weinig zon en veel nattigheid was ook daar te weinig nectar. Dus ze staan weer hier en worden reeds nu bijgevoederd met suikerwater.

De buxusmot heeft weer aardig toegeslagen, al verbeeld ik mij dat het minder was dan het afgelopen jaar. De door ons aangeplante variant Rococo is verschoond gebleven van enige vraat. En ik heb toch het idee dat wat er nu nog leeft aan oude planten langzamerhand een zekere resistentie heeft opgebouwd. Ik weiger gif te spuiten en ik wil ook geen Ilex. Naast de buxusmot als exoot rukt op verschillende plekken in onze tuin nu ook de Japanse Duizendknop op. Die zat al jarenlang op drie plekken, op de één of andere manier is hij gaan wandelen. Hij schijnt slecht te zijn voor wegen en funderingen, maar Rijkswaterstaat lijkt ze te koesteren langs de A2 tussen Ouderkerk en Amsterdam. Beetje vreemd toch?

Op naar een mooie herfst!

Maart 2021

Het is 14 maart wanneer ik dit schrijf. De afgelopen vier weken hebben we achtereenvolgens winter, lente en herfst mogen meemaken. De eerste twee van de drie waren ongekende hoogtepunten. Wat een feest was het hier om de Amstel vol te zien met schaatsende, blije mensen. Eindelijk weer wat leuks voor iedereen. Zelfs voor onze hond. Een cadeautje. De week later liet een paar prachtige lentedagen zien. Alles werd wakker, de bijen van onze imker Achmet vlogen er op uit, de eerste narcissen bloeiden weer. Ik kon een paar prachtige beelden schieten van parende zwanen, wat u hier ziet is het naspel.

Het was een heerlijkheid om mee te maken. Een paar dagen later ben ik naar Frankrijk getogen en daar was het nog wat verder. Abrikozen, magnolia’s en mimosa in volle bloei. Die paar dagen stevige vorst hebben mijn mimosa in De Hoef, toch een boom van dik vier meter die er al een aantal jaren stond, morsdood gemaakt, daar in Frankrijk waar het ook behoorlijk had gevroren heb ik ze nog nooit zo mooi gezien. Wellicht dat ons natte najaar ook een rol heeft gespeeld

Weer een paar dagen later kwam hier de herfst en waaide je uit je schoenen. Omgewaaide en soms gebroken potten, de gouden regen (weer) omgewaaid, een ruit uit de kas gewaaid, enzovoort. En ik had met die mooie lentedagen de oleanders uit de beschutting gehaald, duidelijk te vroeg aan het nu bruine blad te zien. Met de klimaatverandering kunnen we hier op termijn tuinieren als in Bordeaux, maar dat was dit jaar zeker nog niet het geval.

Laten we die paar herfstdagen maar snel vergeten en uitkijken naar de lente die er nu toch echt aankomt. Zelfs onze enige, oude kip is weer driftig aan de leg. En u kunt ook weer lekker naar buiten.

Op een mooi voorjaar!

Februari 2021

Voor het eerst in jaren weer een flink pak sneeuw. En een hoop kou. Om te beginnen niet zo leuk voor het dierenleven in de tuin. We hebben daarom maar een hoop snoepgoed opgehangen voor de vogels, de laatste nestjes opgehangen, de vijver weer voorzien van de blaassteen die zuurstof brengt en die zorgt dat er een open plek blijft in de vijver. Dat laatste is ook heel aantrekkelijk voor aalscholvers en reigers, maar liever een beetje minder karpers dan helemaal geen karpers. In een vorige strenge winter vóór de blaassteen zijn er zo’n dertig grote karpers gestikt. Dat gaf een hoop schaamte. Het water van de kippen moet nu iedere dag even bij de radiator om te ontdooien. En verder is de tuin bezaaid met takkenrillen, het krioelend spul heeft een grote kans om te overleven. De vorstgevoelige planten stonden al in de licht verwarmde kas, maar voor de zekerheid hebben we wat laurier en oleander onder een afdak gezet. In het najaar hebben we wat grotere granaatappelbomen in pot gezet, daar hebben we nog weinig ervaring mee. We hebben een serieuze poging gedaan om ze met vlies te omwikkelen. Nu maar even afwachten.

Tot slot is de kou niet zo prettig voor de menselijke bewoners. Begrijpen doe ik het nog steeds niet, maar onze kachel heeft vanwege buitensensoren een aantal dagen nodig om de kou de baas te worden. In een scheef huis met scheve, tochtende ramen is dat de eerste dagen met die oostenwind geen pretje. Het is binnen vijftien, zestien graden. Geen feest voor zittende beeldschermwerkers. Gode zij dank heeft ons voorhuis ouderwetse, maar werkende, luiken. Het wordt wel erg donker binnen, maar je kunt ook niet alles hebben. Helaas bleek achter één van de luiken een piepkleine vleermuis te zitten die meteen een enorme keel opzette toen ik het luik voor ons dicht, maar voor hem of haar open wilde doen. Ik betwijfel of dat beestje de winter overleeft, maar het luik zit voor ons nog steeds open.

Ook kreeg ik van onze imker Ahmet nog de instructie om het ventilatiegaatje van de bijenkast schoon te maken van stuifsneeuw. Net als vissen hebben ook die bijen frisse lucht nodig.

Een mens is zomaar uren extra in de weer bij zo’n polaire vortex. Maar het is wel genieten buiten. Wanneer ik er achter ben hoe ik een filmpje kan uploaden heb ik nog iets heel moois van mijn hond. Nou, dat lijkt gelukt. Klik eens hier. Volgende keer gaat het weer over planten!

Januari 2021

Januari is de tijd om de goede bedoelingen waar te maken. Maar het is hier door de regen zo zompig dat er met goed fatsoen weinig kan gebeuren. Zelfs de honderden sneeuwklokken die her en der in het gras staan laten op zich wachten. Normaliter hebben we met Kerst al een aantal vroege bollen in bloei, die zijn in geen velden of wegen te bekennen. Wat het hier in het dorp wel goed doet zijn de begin oktober aan de oever van de Amstel geplante narcissen. Tienduizend stuks zijn er uitgedeeld. Met mijn hond ben ik gisteren op inspectie geweest en de meeste bollen laten al een kop zien. Maar hier en daar is helemaal niets te bekennen, terwijl ik zeker weet dat ik de betreffende eigenaar enige tientallen bollen heb overhandigd. Te diep gepoot? Te laat gepoot? Liggen ze nog in de kelder? Of zijn ze gewoon verpatst? Ik vertrouw niet al mijn buren op hun blauwe ogen, en ook niet de horticulturele competenties van een ieder. Ik had begin oktober gewoon op Marktplaats even goed het bollenaanbod in de gaten moeten houden. Nu rest mij niets anders dan enige norm-overdragende gesprekken met de meer substantiële bol-verdwijners. Daar krijgt het dorp geen bloeiende narcis voor terug maar een opgelucht gemoed is ook wat waard. Voor mij dan.

Eind december is onze rooi-expert, Dennis Wals, weer een dag bezig geweest om twee grote wilgen te kappen, onze dikke kastanje wat uit te dunnen, en een plataan te fatsoeneren. Dat geploeter van Dennis levert op een dag zo een paar kuub hout op, en het maakt de tuin wat veiliger. Die grote wilgen waaien om voor je er erg in hebt met onze hoge waterstand. Dennis kruipt zo vijftien meter een boom in en laat al het gezaagde met beleid naar beneden komen. Wanneer u zijn telefoonnummer nodig heeft moet u het maar even laten horen.

Wat water betreft zijn we tot onze verbazing in een serieuze schermutseling met het Hoogheemraadschap Amstel, Gooi & Vecht verzeild geraakt. Drie prachtige rode zuilbeuken, type Fagus Sylvaticana Red Obelisk, staande aan het binnentalud van onze dijk, een dijk die aan de boezemkant geen water heeft, hebben de toorn van het waterschap gewekt. Iedere eerstejaars arborist weet dat een Fagus Sylvaticana Red Obelisk niet aan omwaaien doet. Maar het valt niet mee om dat aan het verstand te peuteren van een Waterschap dat nog nachtmerries heeft van Wilnisse toestanden. Die veendijk, weet u nog? We zullen u op de hoogte houden van het vervolg.

December 2020

Naast de tijd voor het knotten van de wilgen, het kappen van wat bomen, het kloven en opbergen van het hout is er in december voldoende tijd om na te denken wat er in het komende jaar moet gebeuren. December is de maand voor het kijken naar structuren. Staat die boom nog op zijn plaats, moet dat pad niet verlegd, moeten er niet wat takken uit die boom, staat die border op de goede plek, moet hij verzet, of helemaal maar weg. Ligt de sproei-installatie nog wel goed, was ik tevreden over de borders of moeten ze omgespit. Het afscheid nemen van het oude biedt weer kansen voor het nieuwe. Hier op het veen gaat soms zomaar een hele gezonde boom dood, naar ik vermoed door de zware metalen in de grond. Het bovenste gedeelte van de grond is eeuwenlang bemest door huisvuil uit Amsterdam en Utrecht, dat toemaakdek is niet van smetten vrij. Maar zo’n dode boom geeft je weer een mooie kans om wat nieuws neer te zetten, en die vileine metalen zijn vast een keer weggespoeld. Terug naar december. Dat is dus de maand om plannen te maken voor het komende jaar. En plannen zijn er niet voor de kat zijn viool, plannen moeten worden uitgevoerd. Het begint met een lijstje van wensen, wat moet er gebeuren, welke spullen moeten daarvoor worden aangeschaft, wanneer moet het worden uitgevoerd en wanneer moeten die spullen dan in huis zijn. Als voorbeeld. Ik wil over zes jaar een bloeiende Prunus Subhirtella Pendula uit zaad hebben. Dan moet ik nu zaden gaan zoeken, ik kom dan uit via Ebay bij Treeseedsplus (/Weeping-Higan-Cherry-Prunus-subhirtella-pendula-Tree-Seeds-Fast-Showy-/281466549589?rd=1), bestel ze aldaar, wacht enige weken op levering, moet dan een aantal zaden twee maanden in een vochtige maar niet te vochtige omgeving in mijn koelkast leggen, moet de wekker zetten opdat ik ze niet vergeet, na die twee maanden moet ik de zaden in een potje stoppen met zand en aarde, ik moet dat potje twee keer in de week water geven, wanneer het zaad ontkiemt moet ik zorgen dat de inhoud van het potje een beetje afhardt, zodat ik de jonge plant eind mei in de volle grond kan zetten. Dan nog een aantal jaren goed verzorgen en de omgeving onkruidvrij houden, zodat ik na zes jaren mijn eerste bloemen kan verwachten. Zo moet het dus gebeuren, dat plannen. En dan gaat er wel eens wat fout, maar dat hoort er bij.

Ik heb dat Subhirtella project al twee keer voor een goed deel doorlopen. De eerste keer bleken vier van de vijf ontkiemde prunussen toch echt tomaten te zijn. En wat wel als prunus door het leven wilde overleefde de eerste winter niet. De tweede keer was vergelijkbaar. Ik heb nog wat zaden van mijn aankoop in 2017, en ik ga het weer proberen. Bij de planning van je tuin moet je wat tegenslagen incalculeren.

Nou, succes met plannen, en ik wil u hele goede dagen toewensen, en een voorspoedig 2021!